ตอนที่ 10
ตอนที่ 10: ข้อจำกัดที่มองไม่เห็น – เมื่อซีอีโอถอดหน้ากากเย็นชาออก
- บทนำในคฤหาสน์อันมืดมน
ค่ำคืนปกคลุมเมือง แต่ภายในคฤหาสน์ตระกูลซู ความเงียบสงัดกลับน่ากลัวยิ่งกว่าความมืดภายนอก หลินหยานเดินไปตามทางเดินยาว เสียงส้นรองเท้าของเธอก้องกังวานไปกับผนังหินอ่อนเย็นเฉียบ เธอเพิ่งกลับมาจากทำงานมาทั้งวัน เหนื่อยล้าและอยากจะหลับไปเสียเหลือเกิน
แต่ทันทีที่เธอผลักประตูห้องนั่งเล่นเปิดออก แรงกดดันที่มองไม่เห็นก็ทำให้เธอหยุดชะงัก ซูโม่นั่งอยู่ตรงนั้น ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดของโซฟาหนังราคาแพง แสงสลัวจากโคมระย้าคริสตัลส่องสว่างเพียงครึ่งหน้าคมของเขา สร้างความงามที่ทั้งแข็งแกร่งและอันตราย ราวกับเทพเจ้ากำลังพิพากษาคนบาป
- การเผชิญหน้าอันน่าตกใจระหว่างเจ้านายและลูกจ้าง
หลินหยานกำสายกระเป๋าถือแน่น พยายามไม่ให้เสียงสั่นมากเกินไป:
“เจ้านาย… ทำไมยังไม่พักผ่อนอีกคะ? ดิฉันจำได้ว่ามีงานเลี้ยงกับบริษัทคู่ค้าคืนนี้ หรือว่าจะเป็น…?”
ซูโมไม่รีบตอบ เขาค่อยๆ วางแก้วไวน์ที่ถืออยู่ลงบนโต๊ะ เสียงแก้วกระทบกับหินดังแหลมคม เขาลุกขึ้นยืน ร่างสูง 1.85 เมตรของเขาบดบังร่างเล็กๆ ของเธอภายใต้แสงไฟ ทุกย่างก้าวของเขานั้นช้าแต่กดดัน บีบให้หลินหยานถอยหลังจนหลังของเธอชนกับขอบโต๊ะที่เย็นเฉียบ
“คุณซู คุณเมาหรือเปล่าคะ?” เธอถามเบาๆ พยายามรักษาความห่างเหินทางอาชีพเอาไว้
เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ ลมหายใจของเขามีกลิ่นแอลกอฮอล์แรง และกลิ่นหอมของน้ำหอมไม้จันทน์หอมอบอวลไปทั่ว มือของเขาที่มีข้อนิ้วชัดเจนค่อยๆ ยกคางของเธอขึ้น บังคับให้เธอมองเข้าไปในดวงตาของเขาโดยตรง ซึ่งลุกโชนด้วยอารมณ์ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
- อำนาจเบ็ดเสร็จ: “เธอเป็นของฉัน”
เมื่อหลินหยานพยายามจะหลบเลี่ยงเขา โดยใช้เรื่องงานเป็นข้ออ้าง: “พรุ่งนี้เช้าฉันมีประชุมลงทะเบียนที่แผนกใหม่ จะไปสายไม่ได้นะ…” ซูโมหัวเราะเบาๆ รอยยิ้มครึ่งหนึ่งเต็มไปด้วยเสน่ห์ร้ายกาจ
“ประชุมลงทะเบียนเหรอ? หลินหยาน เธอไม่เข้าใจเหรอ? แค่ดีดนิ้วครั้งเดียว แผนกนั้นก็หายไปได้เลย ฉันแจ้งฝ่ายบุคคลแล้ว เธอไม่ต้องไปที่นั่นอีกแล้วตั้งแต่วันพรุ่งนี้”
หลินหยานตกตะลึง ดวงตาเบิกกว้าง: “คุณทำอย่างนั้นไม่ได้! นั่นคืองานที่ฉันทุ่มเททำงานหนักมาตลอด!”
“สิ่งที่เธอต้องทุ่มเททำงานหนักไม่ใช่เรื่องงาน แต่เป็นการเอาใจสามีต่างหาก” – คำพูดของเขาเปรียบเสมือนน้ำเย็นที่สาดใส่ความภาคภูมิใจในตัวเองของเธอ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็จุดประกายความรักที่ไม่อาจต้านทานได้
- สัญญาแต่งงานหรือกรงแก้วอันงดงาม?
ในความอึดอัด หลินหยานพึมพำคำสาบานของเธอซ้ำๆ อย่างอ่อนแรง: “เราเซ็นสัญญากัน… เราเป็นสามีภรรยากันแค่ในนาม คุณสัญญาว่าจะไม่แตะต้องฉัน!”
ซู่โมค่อยๆ กระชับอ้อมกอดรอบเอวของเธอ ดึงเธอเข้ามาแนบกับอกที่แข็งแรงของเขา เขากระซิบ เสียงทุ้มต่ำของเขาเหมือนน้ำผึ้งในหูของเธอ แต่เต็มไปด้วยความหวงแหน:
“สัญญานั้นมีผลใช้ได้ตราบใดที่ฉันต้องการเล่นบทบาทของคนดี แต่หลินหยาน มองเข้าไปในดวงตาของฉัน… เธอเห็นผู้ชายตรงหน้าเธอเป็นนักบุญหรือสัตว์ร้ายที่หิวกระหาย?”
เขาไม่รอคำตอบของเธอ จูบที่เร่าร้อนและร้อนแรงก็พุ่งลงมา ราวกับต้องการสลักภาพของเธอลงไปในเนื้อหนังและเลือดของเขา ขอบเขตตามสัญญาและสถานะเจ้านาย-ลูกจ้างทั้งหมดหายไปในทันที เหลือเพียงการปะทะกันของอารมณ์และสัญชาตญาณดั้งเดิมที่สุด
- ตอนจบที่เปิดกว้างของเรื่องราวความรักอันวุ่นวาย
กล้องค่อยๆ แพนไปยังฉากที่ซู่โมอุ้มหลินหยานในท่าเจ้าหญิง เดินอย่างเด็ดเดี่ยวไปยังห้องนอนที่ปิดอยู่เสมอ ดวงตาของหลินหยานเต็มไปด้วยความยอมจำนนและความปรารถนาที่ซ่อนเร้นซึ่งเธอเองก็ไม่กล้าสารภาพ
ประตูปิดลง ปกปิดเหตุการณ์เร่าร้อนที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น แต่ก็เปิดบทใหม่ที่วุ่นวายในชีวิตของหลินหยาน นี่คือจุดเริ่มต้นของความรักที่แท้จริง หรือเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของบาดแผลมากมายภายในกรงทองของซีอีโอผู้บงการกันแน่?
